สวัสดีค่ะ อ้ากกก หลังจากหายตัวไปนานอ่ะนะ

เนื่องจาก เราไปตามเอสเจ + สอบมา ขอโทษที่ไม่ได้มาอัพอะไรเลย แม้กระทั่งรูป

เนื่องจากถ่ายคลิปไว้อ่า เหอๆ ไฟล์อภิมหาใหญ่โคด

แต่ไว้จะเอามาให้ดูนะ วันนี้เอารูปที่เราวาดอัดกรอบให้เอสเจไปดูก่อน

ไม่รู้ว่าโอปป้าจะได้เห็นหรือยังเพราะเราฝากไปกับรถที่โอปป้านั่งอ่า

คิดว่าคงได้เห็น หวังว่า จะเอากลับบ้านไปแปะไว้ที่หน้าห้องน้ำก็ยังดีนะคะ T^T

แล้วก็เอามาให้ยลโฉม ไม่งามมาก เพราะวาดรูปไม่เก่งเลยอะ - -

(รูปยังดูไมได้อ่ะ ไว้มาอัพใหม่นะ เน็ทเน่า อ้ากกก)

ก่อนอื่น สุขสันต์วันเกิดเจ้เนมนะคะ น้องคนนี้เข็นมาทันวัน ไม่เลยด้วย อิอิ

ขอให้มีความสุขมากๆเน้อ เอสเจรักนะ คิคิ ทึกหลงด้วยเลยเอ้า!

[SF SJ] My Rabbit... [HBD]

ความรักของผมไม่มีวันเป็นจริง แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังคงเฝ้าทะนุถนอมเขา เพราะเขาคือคนสำคัญ

แม้จะรักไม่ได้ก็ตาม...

เห็นครั้งแรกผมก็หลงรักหัวปักหัวปำแล้ว ทั้งชีวิตเกิดมาไม่เคยต้องหน้ามืดตามัวทำอะไรไม่รู้จักคิดขนาดนี้มาก่อนเลย....

ซองมินจะไปแล้วเหรอลูก?

จะไปแล้วล่ะครับ วันนี้ต้องรีบไปเคลียร์งานที่โรงเรียนแต่เช้าน่ะ ผมไปล่ะนะครับคุณแม่ สวัสดีครับร่างเล็กอวบโค้งน้อยๆก่อนที่จะเปิดประตูบ้านแล้วรีบวิ่งออกไป ทิ้งให้คุณแม่ผู้น่ารักส่ายหน้าเบาๆกับลูกชายคนโตของบ้านตัวเอง เธอก็ไม่รู้ว่าเธอเลี้ยงลูกชายของเธอยังไง ทำไมนับวันยิ่งโตก็ยิ่งเหมือนลูกสาวเข้าทุกวัน น่ารักเสียจนข้างบ้านมาสู่ขอไปเป็นลูกสะใภ้เลยทีเดียว

คุณแม่ครับมีอะไรทานมั่งอ่ะ?เสียงของลูกชายคนรองของบ้านหรือลีซองจินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงีย เธอหันไปมองลูกชายขี้เซาของตัวเองที่เพิ่งลงมาจากห้องก่อนที่จะตอบด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่น

ข้าวต้มกุ้งจ้ะ ซองจินไปอาบน้ำแล้วก็รีบลงมาทานซะสิจ้ะ

ครับคุณแม่ เอ่อ... แล้วซองมินเอ๊ยพี่ซองมินล่ะ?

อ๋อ รายนั้นเค้าไปแล้วล่ะจ้ะ เห็นว่ารีบ ซองจินเองก็เหมือนกัน รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะ เดี๋ยวไปโรงเรียนสายนะ

ครับร่างสูงในชุดนอนลายสก๊อตสีแดงตอบรับเบาๆก่อนที่จะเดินหาวเข้าห้องตัวเองไป

นี่ก็อีกคนนึง นับวันยิ่งโตก็ยิ่งหล่อ เห็นแล้วก็แปลกใจว่าทำไมลูกสองคนแรกของตัวเองถึงได้ต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้...

ณ โรงเรียน

วันนี้ก็เป็นอีกวันในช่วงสัปดาห์นี้ที่ผมต้องรีบมาโรงเรียนเพื่อทำงานของคณะกรรมการโรงเรียน และเตรียมต้อนรับประธานนักเรียนคนใหม่ที่จะมาแทนรุ่นพี่ลีทึก จะว่าเหนื่อยก็เหนื่อย แต่ก็ต้องยอมเพราะมันเป็นสิ่งที่ผมเลือกทำแล้ว = =

นี่เรียวอุคนายเห็นกระดาษที่เก็บไว้เมื่อวานหรือเปล่า?ผมเอ่ยตะโกนถามเพื่อนซี้ที่ร่วมก๊วนคณะกรรมการ มือเล็กพลางขุดคุ้ยหาอุปกรณ์ทำป้ายไปด้วยโดยที่ไม่สนใจรอบข้างเลยสักนิดว่าไอ้เพื่อนตัวแสบมันยังอยู่ด้วยหรือเปล่า

นี่หรือเปล่าที่นายหาอยู่?เสียงทุ้มเอ่ยถามเบาๆพลางส่งกระดาษหลากสีมากมายยื่นไปให้คนตัวเล็ก คนตัวเล็กชะงักและรีบหันกลับมามองต้นเสียงที่ผิดแปลกไปจากเดิมทันทีอย่างแปลกใจ

ซองจิน นายมาได้ยังไงกันน่ะ? ปกติไม่เคยเห็นมาเช้าเลยซองมินบ่นเบาๆพลางทำแก้มพองลม นึกว่าใครไอ้น้องชายตัวดีนี่เอง ซองจินมองกระต่ายน้อยตัวกลมของเขาพลางค่อยๆยื่นมือไปลูบหัวเอ็นดูอย่างลืมตัว

ไอ้น้องบ้าแกมาลูบหัวฉันทำไมวะ!? ฉันพี่แกนะเว้ยซองมินโวยวายน้อยๆพลางปัดมือของคนตัวสูงออก ก่อนที่จะพองลมที่แก้มหนักเข้าไปอีก

ดูยังไงก็ไม่น่าจะเป็นพี่ชายได้สักนิด...

พูดมากน่า... มานี่! ฉันช่วยนายเอง ทำอะไรบ้างล่ะ?ซองจินถามพลางกระเถิบตัวลงไปนั่งและช่วยเป็นลูกมือของซองมินทันที คนตัวเล็กติดออกจะงอนเล็กน้อยแต่ก็ยอมคุยด้วยแต่โดยดีเพราะเรียวอุคเพื่อนซี้ได้หายตัวไปแล้ว!! ดังนั้นถ้าไม่ได้ซองจินช่วยตอนนี้งานเขาต้องทำเสร็จไม่ทันพรุ่งนี้แน่

ว้ายนั่นซองจินนี่ น่ารักจังน้า ดูยังไงก็ไม่น่าเป็นพี่น้องกับซองมินได้เลย ก็คนนึงออกจะน่ารักขนาดนั้นส่วนอีกคนเนี่ยสิหล๊อหล่อ ป๊อปปูล่าร์ขนาดว่าไม่มีใครที่ไหนในโรงเรียนไม่รู้จักเขาเลยนะ ฉันคนนึงล่ะที่แอบปลื้มน้องซองจินแน่ะ>///< รุ่นพี่สาวในคณะกรรมการเอ่ยเบาๆพลางซุบซิบกับเพื่อนตัวเองไปมาอย่างสนุกสนาน โดยปล่อยให้ทั้งสองคนในห้องคณะกรรมการช่วยกันทำงานไปโดยที่พวกเธอไม่กล้าที่จะไปขัดบรรยากาศในตอนนี้เลย

วันต่อมา

วันนี้ซองมินก็ยังคงต้องรีบไปโรงเรียนเช้าเช่นเดิม ไม่รู้ว่าจะอะไรนักหนากะอีแค่ประธานนักเรียนคนใหม่เนี่ย!? แถมมันยังเป็นรุ่นน้องเค้าอีก ทำไมต้องมาคอยเทคแคร์มันด้วยวะ หงุดหงิดเว้ย! อ้ากกกกก ร่างเล็กคิดในใจก่อนที่จะรีบสาวเท้าวิ่งไปเพื่อไปเตรียมของจัดงานต้อนรับ

ซองมินมาแล้วเหรอ มานี่สิมารู้จักกับท่านรองประธานคนใหม่หน่อยเป็นไงชื่อ คิมคิบอมนะเรียวอุคที่กำลังยิ้มแย้มเอ่ยบอกพลางแนะนำคนที่ตัวสูงกว่าคนหนึ่งให้ผมได้รู้จัก เขาชื่อว่า คิมคิบอม!!

สวัสดีครับรุ่นพี่ ต่อไปก็ฝากตัวด้วยนะครับ!นายคิบอมโค้งศีรษะน้อยๆแต่พองามตามมารยาทพร้อมส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจมาให้

ฮะ สวัสดีครับ ผมลีซองมิน ยินดีที่รู้จักนะครับผมโค้งกลับก่อนที่จะยิ้มให้ด้วยใบหน้าที่ติดออกจะงงนิด จนนายคิมคิบอมที่อมยิ้มแก้มแทบแตกอดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเอ็นดู

รุ่นพี่นี่น่ารักสมคำร่ำลือจริงๆนะครับ ฮะๆคิบอมพูดพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม ผมทำหน้าเอ๋อพลางชี้ที่ตัวเองแล้วถามกลับอย่างสงสัยทันที

อะไรกันมีคนเขาลืออะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?

ฮะๆๆคิบอมกลั้วหัวเราะน้อยและก่อนที่จะพูดคุยอะไรกันต่อ ดงแฮที่วิ่งกระหืดหระหอบเข้ามาก็มาขัดเสียก่อน

นี่พวกนายมัวทำอะไรอยู่พิธีต้อนรับประธานนักเรียนคนใหม่ที่จะมาแทนพี่ลีทึกจวนจะถึงเวลาแล้วนะดงแฮว่าก่อนที่พวกเราทุกคนจะกระวีกระวาดเตรียมตัวเพื่อไปหอประชุมเพื่อจัดพิธีต้อนรับและแนะนำประธานนักเรียนคนใหม่

.

.

.

อย่างที่ทุกคนรู้กัน พี่ลีทึกเราก็เรียนจบไปแล้ว หลังจากที่ได้ทำหน้าที่มาเป็นเวลา 1 ปี และแน่นอนในปีนี้เราก็ประธานนักเรียนทีได้มากจากการเลือกตั้งของพวกเราทุกคนที่ทั้งมากความสามารถและแถมยังป๊อปปูลาร์สุดๆ จึงได้คะแนนจากสาวๆทั้งร.ร.เรามากเป็นพิเศษ แม้จะมีหนุ่มๆบ้างก็เหอะ ฮ่าๆ เอาล่ะพูดซะยาว ขอเชิญท่านประธานนักเรียนคนใหม่ โจคยูฮยอนขึ้นมากล่าวคำทักทายกับทุกคนด้วยครับว่าแล้วสิ้นสุดคำของฮยอกแจ นายประธานนักเรียนคนใหม่ที่ทำให้ผมต้องลำบากอยู่หลายวันก็ขึ้นมาให้เห็นหน้าเห็นตาเสียทีว่ามันจะเจ๋งแค่ไหน

สวัสดีครับ ผมโจคยูฮยอนครับ ^^ เจ้าของร่างสูงใบหน้าคมคายเอ่ยทักทาย ริมฝีปากเรียวกระตุกยิ้มน้อยๆ ดวงตาคมทอดสายตามองไปยังทุกๆคนราวกับว่าจะกักขังให้ทุกคนมองเพียงสายตาเฉียบคมนั่นเพียงคู่เดียว

ผมมองเขาราวกับถูกมนต์สะกด นี่น่ะเหรอ!? โจคยูฮยอนที่ทุกคนต่างเทใจให้ทั้งร.ร. อะไรมันจะเพอร์เฟ็คเว่อร์ปานนั้น

ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากที่ทุกคนไว้วางใจผม เลือกผมให้เป็นประธานนักเรียนในปีนี้ และผมขอสัญญาครับ ว่าผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ขอบคุณครับคยูฮยอนกล่าวคำสั้นๆพร้อมด้วยรอยยิ้ม เพียงแค่รอยยิ้มเดียวเท่านั้นก็ชนะใจคนดูขาดลอยไปแล้ว

แปะๆๆ!~ กรี๊ดดดดดดดดดดดๆๆๆๆๆๆๆ เสียงกรี๊ดกร๊าดดังลั่นไปทั่วหอประชุม อย่างที่บอกนายคนนี้มีเสน่ห์ที่ทำให้คนมองแทบเพ้อราวกับว่าต้องมนต์สะกดจริงๆ

เดี๋ยวสิครับ ยังมีผมอีกคนนะครับ ผมคิมคิบอม รองประธานนักเรียนคนใหม่นะครับนายคิบอมที่เดินเข้ามาเรียกเสียงหัวเราะและเสียงกรี๊ดได้อีกโข ไม่อยากจะคิดเลยว่าสองคนนี้มายืนเคียงข้างกัน ร.ร.เราจะมีแต่เสียงน่าหนวกหูมากมายขนาดไหน

ซองมินๆ ดอกไม้ๆล่ะ นายต้องเอาขึ้นไปให้ท่านประธานนักเรียนคนใหม่และก็รองประธานด้วยนะดงแฮว่าก่อนที่จะสะกิดเรียกผมไม่สิดึงผมขึ้นไปบนเวทีด้วยกันพร้อมช่อดอกไม้ช่อโตสองช่อ ผมที่ถูกลากไปเอ๋อรับประทานเป็นที่เรียบร้อยเสียแล้ว และก่อนที่จะได้คิดอะไรมือเจ้ากรรมที่มันทำขัดกับความคิดทั้งหมดก็ยื่นช่อดอกไม้ช่อโตไปให้ประธานนักเรียนเป็นที่เรียบร้อยเสียแล้วพร้อมกับยืนถ่ายรูปเสียดิบดี

แชะ!~

ถ่ายรูปเสร็จแต่ทว่าเหมือนคนถูกถ่ายจะยังไม่จบเพราะมือที่รับช่อดอกไม้นั้นไม่ยอมปล่อยมือเล็กที่กอบกุมอยู่เลยแถมสายตาคมยังจ้องมองคนตัวเล็กกว่าราวกับจะกลืนกินเข้าไปด้วยเสียอีก

กรี๊ดดดดดดดดดด อิจฉารุ่นพี่ซองมินที่ขึ้นไปให้ดอกไม้ช่อนั้นจังเลยนะสาวๆในแถวซุบซิบกันเสียงดัง ซองจินที่ยืนมองดูอยู่เงียบๆกำลังจ้องมองบนเวทีด้วยสายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก

คยูฮยอน.

.

.

.

ไอ้เด็กบ้านั่น ทำแบบนี้กับเราได้ยังไง ดูสายตาที่มันมองเราสิ ไหนจะการกระทำของมันอีก ซองมินคนนี้ไม่ประทับใจเอาเสียเลย ร่างเล็กเดินแก้มบวมกระแทกเท้าปึงๆไปตามทางเดินในช่วงพักกลางวันอย่างอดไม่ได้ และเหมือนฟ้าจะดลใจทำให้เดินมาเจอกับคนไร้มารยาทเสียจังๆเลย

อ๊ะ!นายคยูฮยอนร่างเล็กอุทานเบาๆอย่างตกใจใบหน้าใสพองลมที่แก้มจนบวม และเหมือนร่างกายของคนร่างสูงจะสั่งการโดยอัตโนมัติจึงคว้าที่แขนเล็กนิ่มๆนั้นไว้เสียก่อนอย่างลืมตัว

พี่ซองมิน!คยูฮยอนเอ่ยเบาๆด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม รอยยิ้มชวนเสน่ห์นั่นแลเจ้าเล่ห์ยิ่งนัก ไหนจะสายตาแทะโลมที่มองมานั่นอีก แค่เห็นซองมินก็หน้าแดงก่ำด้วยความโมโหแล้ว เพราะมันทำราวกับเขาเป็นเด็กผู้หญิงก็ไม่ปาน

นายจะทำบ้าอะไรเนี่ย ปล่อยพี่นะ มาจับพี่ทำไม!?ร่างเล็กโวยวายพลางดิ้นไปมา

ตัวคยูฮยอนเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าตัวเขากำลังเป็นอะไร ทำไมถึงได้ทำอะไรไม่ยั้งคิดขนาดนี้นะ

อ๊ะ! ผมขอโทษครับร่างสูงเอ่ยบอกก่อนที่จะปล่อยแขนนิ่มนั้นให้เป็นอิสระ แม้ใจจะรู้สึกเสียดายเล็กน้อย ปกติคยูฮยอนไม่ใช่คนชอบลวนลามคนอื่น แต่ทำไมแค่เห็นหน้าลีซองมินร่างกายมันก็ขยับไปเองเสียหมด ทำอะไรดูไม่ยั้งคิดเลยสักนิด แล้วแบบนี้ป่านนี้คนตรงหน้ามิเข้าใจเขาผิดไปเสียแล้วหรือ?ว่าเขาเป็นคนชอบฉวยโอกาสน่ะ

ชิ!ร่างเล็กจิกสายตามองแบบไม่พอใจก่อนที่จะเดินสะบัดหน้าหนีไปทันที

พระเจ้า! สงสัยจะโดนเกลียดขี้หน้าเอาซะแล้วสิ เฮ้อ.. อยากจะบ้าตาย ทำไมคนที่เพอร์เฟ็คแบบโจคยูฮยอนถึงต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วย

โว้ยทำไมเรางี่เง่าแบบนี้วะ!!

ว่าแต่เราเป็นอะไรแค่รุ่นพี่ตัวน้อยน่ารักๆเพียงคนเดียวทำเอาเราสติฟั่นเฟืองไปเลยเหรอ?

หวังว่าคงไม่ได้ไปหลงรักเค้าหรอกนะโจคยูฮยอน

บ้าน่ะ! ผู้ชายเหมือนกัน เราจะไปหลงรักได้ยังไงเล่า! พับผ่าเหอะ!

.

.

.

ปัง! เสียงกระแทกประตูอย่างอารมณ์เสียของใครคนหนึ่ง ใบหน้าหล่อบูดบึ้งกำลังเดินเข้าห้องมาอย่างไม่เป็นมิตร ตอนนี้ซองจินกำลังอารมณ์เสียสุดๆ และก็ไม่ใช่เรื่องใดถ้าไม่ใช่เรื่องของพี่ชายผู้น่ารักของเค้า

คยูฮยอน ฉันว่าจะไม่ยุ่งกับนายแล้วเชียว เรื่องอื่นฉันยอมนายได้ทุกอย่าง แต่เรื่องนี้ฉันคงไม่ยอม!

ครืด~

กรี๊ดดดดด คยูฮยอนล่ะ อ๊ายยยสาวๆในห้องต่างพากันร้องเสียงดังทันทีเมื่อร่างสูงของนายคยูฮยอนก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ซองจินเหล่สายมองผู้มาเยือนใหม่อย่างไม่เป็นมิตรเสียเท่าไหร่

เช่นเดียวกันคยูฮยอนเองก็รู้สึกได้ในทันทีว่าเพื่อนร่วมห้องกำลังมองมาอย่างไม่เป็นมิตร แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่อยากจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แน่ว่ากำลังถูกเกลียดขี้หน้าด้วยเรื่องอะไร เพราะเขาคงทนไม่ได้ ถ้าจะต้องอยู่ร่วมห้องเดียวกันกับคนที่มาเขม่นเขาโดยไร้สาเหตุแบบนี้

สวัสดีนายคงคือซองจินใช่มั้ย ยินดีที่รู้จักนะร่างสูงเอ่ยทักทายพร้อมด้วยรอยยิ้ม ซองจินสะบัดหน้าหนีแล้วจิ๊ปากเบาๆ คยูฮยอนแอบคิดไปชั่ววูบหนึ่งว่าเขาช่างเหมือนใครสักคนที่คยูฮยอนรู้จักจริงๆ

ฉันไม่อยากรู้จักนายว่ะซองจินหันมาตอบพลางจ้องหน้าอย่างหาเรื่อง

ฉันก็พอจะรู้บ้างแหละสายตานายมันบอกตั้งแต่ที่ฉันเดินเข้ามาแล้ว

รู้แล้วจะมาถามเพื่อ?

ฉันไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับคนที่ไม่ชอบขี้หน้าโดยไร้สาเหตุหรอกนะ ดังนั้นซองจิน นายมีอะไรว่ามาเลยดีกว่า?

อย่ายุ่งกับพี่ชายฉัน แค่นี้นายทำได้ใช่มั้ย?ซองจินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ก็ไม่ดังมากพอได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น คยูฮยอนจ้องมองด้วยสายตาประหลาดใจยิ่งนัก เพราะเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่ซองจินพูด

พี่ชายนายงั้นเหรอ ทำไมฉันจะต้องไปยุ่งล่ะ?

ใช่พี่ซองมิน ถ้านายไม่ยุ่งก็ดี!ซองจินว่าก่อนที่จะเดินกระแทกไหล่คนตรงหน้าออกไป และในขณะนั้นคยูฮยอนก็เข้าใจในทันที ลีซองมิน พี่ชายลีซองจินงั้นเหรอ?

แล้วทำไมนายต้องมาพูดแบบนี้กับฉันล่ะ พี่น้องผู้ชายเขาหวงกันแบบนี้ด้วยเหรอไง? หึ

.

.

.

เช้าวันต่อมา

ร่างเล็กยังคงต้องรีบไปร.ร.ในช่วงเช้าอีกเช่นเคย เนื่องจากเมื่อวานอีตาประธานนักเรียนใหม่ผู้แสนเพอร์เฟ็คของทุกคนสั่งให้เขามาร.ร.เช้าทุกวันในช่วงนี้เพื่อโครายละเอียดในการทำงานร่วมกันของคณะกรรมการนักเรียน

ทันทีที่คำสั่งนั้นออกมาจากปากของคนร่างสูงผู้เพอร์เฟ็ค ร่างเล็กที่ทำหน้าเรียบเฉยก็เปลี่ยนสีหน้ามาเป็นแทนบึ้งทันที แถมเขาจะต้องมาเจอกับนายรุ่นน้องสองต่อสองทุกเช้าแล้วยิ่งรู้สึกไม่ชอบใจใหญ่ รู้งี้ลาออกจากหน้าที่เลขาฯเสียแต่แรกคงจะดีกว่า แต่ทว่าความคิดนั้นก็เป็นได้แค่เพียงความคิด เพราะมันไม่สามารถทำให้ปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปได้สักนิด

โธ่เอ๊ย!ไอ้เราก็รีบมา ตัวเองสั่งเองแท้ๆแต่ดันมาช้าซะเอง แย่จริงๆเลยร่างเล็กบ่นพึมพำไปเมื่อมาถึงในห้องของคณะกรรมการที่พบว่าว่างเปล่าไร้ผู้คน โดยเฉพาะคนที่นัดเขามาแต่เช้า แต่ดันกลับมาสายกว่าเขาซะนี่!

หมับ! มือหนาของคนที่ยืนฟังคนตัวเล็กกว่าบ่นตนอยู่นานคว้าหมับเข้าที่ตัวนิ่มๆก่อนที่จะสวมกอดอย่างแน่นหนา จนคนตัวเล็กที่ดิ้นรนตามสัญชาตญาณต้องโวยวาย แต่ดูเหมือนด้วยอารมณ์พาไปจนทำให้ร่างสูงหยุดตัวเองไว้ไม่อยู่เสียแล้ว จึงหอมฟอดเข้าที่แก้มใสนั่นเสียเต็มปอดพลางซุกไซร้ไปจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆตามซอกคอ

ปล่อย อ๊ะ!~ซองมินครางเบาๆอย่างลืมตัว ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยเพื่อสกัดกลั้นอารมณ์ที่มาเหนือเหตุผลก่อนที่จะรวบรวมแรงขัดขืนคนตรงหน้าแต่ดูเหมือนว่าจะไร้ผล

ปะปล่อยฉันนะ!~ซองมินร้องขอด้วยน้ำเสียงสั่นๆก่อนที่น้ำตาใสจะไหลรินลงมาอาบแก้มลงมากระทบกับแขนของร่างสูง คยูฮยอนสะดุ้งเฮือกก่อนที่ปล่อยตัวร่างบางที่ตัวสั่นระริกออกไป ซองมินรวบเสื้อที่หลุดลุ่ยเข้ามาแนบกายพลางติดกระดุมที่ถูกปลดออกไปสองเม็ดขึ้น ใบหน้าใสแดงก่ำรื้นไปด้วยหยดหยาดน้ำตา

ซองมิน!ร่างสูงร้องท้วงขึ้นมาทันทีเมื่อคนตัวเล็กวิ่งหนีออกไปจากห้องคณะกรรมการ ก่อนที่จะก้มลงมองมือของตัวเองอย่างสับสน มือที่มันไม่รักดี ที่มันมักจะไปนัวเนียหรือทำให้คนตัวเล็กต้องเจ็บปวด...

ปัดโธ่เว้ย! โจคยูฮยอน นายเป็นบ้าอะไรของนายวะ !?

ครั้งที่สามแล้วที่ห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำแบบนั้นกับคนตัวเล็กไม่ได้ ทั้งๆที่เราเองก็ย้ำเตือนกับตัวเองทุกครั้งว่าไม่มีทางเป็นไปได้หรอกที่เราจะชอบผู้ชายด้วยกันเอง! หนำซ้ำน้องชายเขายังมาขู่เอาไว้เสียอีก พับผ่าเหอะ!

นายต้องบ้าไปแล้วแน่ โจคยูฮยอน!

แน่ล่ะ! ลีซองมินน่ารักขนาดนั้นใครมันจะไปอดใจไว้กันเล่า!!

.

.

.

.

.

หลังจากนั้นดูเหมือนลีซองมินก็ยิ่งจะเกลียดขี้หน้าผมเข้าไปใหญ่ ผมเองก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก เพราะผมพยายามย้ำเตือนกับตัวเองเสมอว่าไม่ควรไปสนใจเขา ผมเป็นผู้ชาย ผมเป็นผู้ชายนะ

แต่ทว่าความอดทนนั้นของผมมันคงจะหมดลง เมื่อเหตุการณ์ที่เห็นคือซองจินกำลังดึงแก้มนุ่มๆของคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู ลีซองจินที่ยิ้มแย้มและอบอุ่นแลดูสนุกสนาน ที่ไม่เหมือนกับลีซองจินที่แทบจะกินหัวเพื่อนๆและผมที่มักทำหน้าบึ้งอยู่ในห้องตลอดเวลา

ความรู้สึกไม่พอใจมันก่อเกิดขึ้นในจิตใจเล็กๆอย่างไม่รู้ตัว ทำให้สมองที่ไร้สติสตางค์ของผมสั่งการให้ฉุดมือคนร่างบางที่ยืนหยอกล้อคุยอย่างสนุกสนานวิ่งออกไปจากร.ร.ทันทีโดยไม่พูดไม่จาอะไร

อ้ะ! คยูฮยอนนายจะพาฉันไปไหนน่ะ !?ซองมินเอ่ยถามอย่างตกใจร่างเล็กพยายามบิดข้อมือตัวเองไปมาขณะที่ถูกลากกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ก่อนที่จะวิ่งเพราะซองจินที่วิ่งตามมาจนพ้นเขตบริเวณโรงเรียนที่มีเพียงเหล่ากรรมการนักเรียนเท่านั้นที่สามารถออกไปได้ และลากคนตัวเล็กกว่าขึ้น Taxiไปโดยทันที

ปัง!

โธ่เว้ย! ซองมิน ไอ้หมาคยูฮยอนแก! ปล่อยกูไปสิวะ ปัดโธ่เว้ย!!ซองจินสบถในขณะที่ถูกกรรมการนักเรียนและยามช่วยกันรั้งตัวเขาไม่ให้ออกจากร.ร.ไป

ซองจิน!ร่างเล็กเอ่ยเรียกชื่อน้องชายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะถูกร่างสูงที่ลากมาดึงเข้าไปประกบจูบลงอย่างรวดเร็วเสียจนไม่ได้ทันตั้งตัว

อ่ะอื้อๆๆ ปล่อยนะซองมือเอามือทุบไหล่คนตัวสูงกว่าอย่างแรง คยูฮยอนผละออกจากริมฝีปากบางอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะตะโกน

ใช่สิ ใครมันจะไปสู้น้องชายร่วมสายเลือดคนนั้นของนายได้ล่ะ เป็นไงดูแลเทคแคร์กันดีนะ คงจะรักกันมากเลยล่ะสิ

เพี้ย! ซองมินตบหน้าร่างสูงที่กำลังบ้าดีเดือดนั้นจนสุดแรง ใบหน้าใสแดงก่ำด้วยความโมโห เพราะร่างตรงหน้านั้นกำลังดูถูกเหยียดหยามเขาอยู่ทั้งคำพูดการกระทำและจิตใจ

หึ แล้วนายจะได้รู้ว่าการที่ทำให้โจคยูฮยอนคนนี้เดือดจะเป็นยังไงร่างสูงว่าก่อนที่จะดึงตัวคนตัวเล็กลงไปยังคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่ใหญ่โตหรูหราโอ่อ่า ที่ชื่อว่า บ้านตระกูลโจ

.

.

.

.

.

ซองจินกำลังหงุดหงิดโมโหอย่างหนัก ข้าวของโต๊ะเรียน เก้าอี้ต่างๆนานาสารพัดในห้องกระจัดกระจายเกลื่อนไปตามพื้น ร่างสูงดับความแค้นและโกรธลงกับข้าวของเหล่านั้นจนระเนระนาดแม้แต่อาจารย์ยังไม่กล้าพอที่จะเข้าไปยุ่งกับซองจินในตอนนี้เลยสักนิด

โธ่เว้ย!!ซองจินสบถเสียงดังลั่นก่อนที่จะเดินออกไปนอกห้องเพราะถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว

โจคยูฮยอนถ้าแกแตะต้องซองมินแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะไม่ให้อภัยแกเลยคอยดู!

.

.

.

.

.

คยูฮยอน โจคยูฮยอนปล่อยฉันนะ! คุณป้าครับช่วยผมด้วยสิร่างเล็กโวยวายทั้งดิ้นและขัดขืนอย่างหนัก คนรับใช้ภายในบ้านตระกูลโจกล่าวต้อนรับการกลับมาของนายโดยไม่ได้สนใจร่างบางที่ส่งสายตาวิงวอนขอความช่วยเหลือไปเสียสักนิด

หึ ร้องไปสิ ถ้าคิดว่าคนในนี้จะช่วยนายได้ล่ะก็คยูฮยอนเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาคมตวัดมองไปยังคนรับใช้ภายในบ้านจนครบ สายตาคมบ่งบอกว่า หากใครกล้าแม้แต่จะมาเข้ามายุ่ง รับรองชีวิตหาไม่แน่!

ปัง!! เสียงปิดประตูกระแทกลงอย่างแรงตามด้วยร่างบางที่ถูกเหวี่ยงลงไปนอนกับเตียง ตามด้วยร่างสูงที่เดินปลดเข็มขัดและเบียดกายเข้าไปหาร่างบางที่ตัวสั่นระริกพลางเอาเข็มขัดนั้นมัดรวบข้อมือเล็กๆนั่น

นายจะทำอะไร !?ซองมินเอ่ยถามอย่างหวาดกลัว ด้วยความที่ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างไข่ในหิน ทำให้ร่างบางดูไร้เดียงสานักต่อเรื่องภายนอกที่แสนจะน่ากลัวนั้น

ลงโทษคนที่ฝากรอยมือไว้บนหน้าฉันนี่ไงล่ะ หึ!คยูฮยอนเอ่ยเป็นคำสุดท้ายก่อนที่จะลงมือกระชากเสื้อผ้าของคนตรงหน้าออกเผยให้เห็นร่างสมส่วน ผิวขาวเนียนละเอียดที่สวยเสียกว่าผู้หญิง ซองมินบิดตัวไปมาด้วยความอาย ที่กำลังถูกจ้องมองอย่างจาบจ้วง ร่างนี้ไม่เคยต้องสายตาใครมาก่อน แม้แต่น้องน้อยที่อยู่ร่วมบ้านชายคาเดียวกัน

อ๊ะ! อย่านะซองมินร้องท้วงเมื่อคนร่างสูงเริ่มจูบไซร้ไปทั่วทุกอณูของร่างกาย สร้างความเสียวซ่านให้แก่ร่างตรงหน้าที่ไม่ประสีประสานัก

เป็นไงรู้สึกดีใช่มั้ยล่ะ?ร่างสูงเอ่ยถามพลางหัวเราะหึหึในลำคออย่างผู้มีชัย ซองมินน้ำตาคลอก่อนที่จะสบถด่าคนร่างสูง

ฉันเกลียดนาย ไอ้คนเลว!

คยูฮยอนแสยะยิ้มน้อยๆก่อนที่จะปลดเปลื้องอาภรณ์ชิ้นล่างออกเผยให้เห็นสิ่งใหญ่โตที่ชูชันขึ้นมา ซองมินเบิกตาโตกว้างก่อนที่จะดิ้นไปมาราวกับกระต่ายน้อยที่ตื่นตูม

จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ ปล่อย!!ซองมินร้องท้วงแต่ดูเหมือนว่าจะยิ่งทำให้คนร่างสูงได้ใจก่อนที่จะแยกขาขาวเนียนออกและแทรกกายลงไปยังช่องทางอ่อนนุ่มที่ไม่ได้ถูกทำให้ชินเสียก่อนอย่างแรง

อ๊ะ! ไม่นะ! เจ็บ ฉันเจ็บบ ฮึกๆ ซองจินช่วยด้วย ช่วยพี่ด้วย ฮึกๆๆร่างบางเอ่ยเรียกชื่อน้องชายที่มักจะออกมาช่วยเขาจากการถูกรังแกไว้เสมอ น้องชายแสนดีที่ปกป้องเขาเสมอ

เรียกชื่อฉันสิซองมิน เรียกชื่อของฉัน!คยูฮยอนกระชากเสียงบอกพลางกระแทกกายอย่างรัวเร็วและรุนแรง ซองมินครางฮืออย่างเจ็บปวดเบื้องล่างที่ถูกกระทำอย่างป่าเถื่อน

ไม่!ซองมินเอ่ยเป็นคำสุดท้ายก่อนที่ร่างบางที่น้ำตานองนั้นจะสลบลงไปท่ามกลางเพลิงอารมณ์ที่กำลังชุกโชน

.

.

.

.

ปัง!! เสียงปิดประตูรถดังลั่น ซองจินที่กำลังนั่งกระวนกระวายใจรีบเปิดประตูออกจากบ้านไปทันที หวังว่าจะได้เห็นร่างของพี่ชายผู้น่ารักกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ทว่าความคิดนั้นก็ต้องดับวูบลงเมื่อเห็นร่างสั่นเทาของพี่ชายที่ตนเฝ้าทะนุถนอมมาตลอด 16 ปีต้องมีสภาพที่น่าสงสาร รอยแดงที่เกิดจากการคิสมาร์ค ใบหน้าใสที่น้ำตาอาบแก้ม และดวงตากลมโตที่เคยสดใสบัดนี้เหลือเพียงแต่ความเหม่อลอยและหวาดกลัวจับใจ

ผั๊ว!! ซองจินที่ยืนกำหมัดแน่นต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของคยูฮยอนเสียเต็มแรงก่อนที่จะปล่อยลงไปกับใบหน้าคมนั่นอีกหลายหมัด คยูฮยอนไม่แม้แต่จะตอบโต้แต่กลับยอมให้ถูกต่อยแต่โดยดี

ใช่... เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะตอบโต้ เพราะเขาได้ทำในสิ่งที่ผิดไปเสียแล้ว ด้วยเพราะความที่ไม่สามารถยับยั้งชั่งใจของตนเอง

ไอ้สารเลว!!ซองจินสบถก่อนที่จะอัดเข้าที่ท้องน้อยของคนตรงหน้าอย่างแรง ซองมินที่ไร้เรี่ยวแรงทนมองสภาพของน้องชายที่กำลังอัดคนร่างสูงอย่างบ้าดีเดือดไม่ไหวจึงเข้าไปห้ามทันที

ซองจิน พอแล้ว พอเถอะ อ๊ะ!ซองมินที่เอ่ยห้ามทรุดตัวลงไปทันที คยูฮยอนและซองจินรีบผละตัวและเข้ามาพยุงตัวซองมินทันที

ซองมิน!

ปล่อยซองมินซะ!ซองจินที่น้ำตาเอ่อมองพลางแผดเสียงใส่ คยูฮยอนจ้องมองใบหน้าของคนที่กำลังเสียใจนั่นอย่างรู้สึกผิด ซองจินคงรักและทะนุถนอมซองมินมากกว่าใคร คงไม่เคยแม้แต่จะยอมให้ใครหน้าไหนมารังแก แต่เขาเป็นใครกัน? ทำไมถึงมารังแกคนที่ซองจินทั้งรักและห่วงมากขนาดนี้

ฉันขอโทษ

เก็บคำขอโทษของแกไป และไสหัวไปจากที่นี่ซะ แล้วอย่ามาให้ฉันและพี่ได้เห็นหน้าแกอีก ไอ้คนสารเลว!ซองจินแผดเสียงด่าคนตรงหน้าก่อนที่จะรวบตัวคนตัวเล็กขึ้นมาอุ้มและเดินเข้าบ้านไป

ทิ้งให้คยูฮยอนที่ยืนเหม่อมองร่างที่ถูกอุ้มเข้าบ้านไปน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ...

ผมกำลังเจ็บปวด เจ็บปวดอย่างที่สุด เพียงเพราะคนๆหนึ่ง คนๆนึงที่ทำให้ผมต้องเป็นบ้าได้ขนาดนี้

ลีซองมิน... ฉันรักนาย เพราะรักนายฉันถึงได้เป็นแบบนี้ เพราะฉันรักนายมากเกินไปโดยไม่รู้ตัวจึงทำให้ฉันต้องทำกับนายแบบนี้ลงไปใช่มั้ย?

.

.

.

.

เวลาผ่านไปพอสมควร หลังจากที่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น คยูฮยอนทุกอย่างเพื่อที่จะขอโทษและคงจะมากเกินไปหากจะขอคำให้อภัยจากตัวร่างบาง

ซองมินครับคยูฮยอนเอ่ยเรียกซองมินที่เดินเอาเอกสารเข้ามาให้ แต่ก็ต้องชวดอีกตามเคยเมื่อร่างบางนั้นกลับไม่สนใจทั้งยังเดินหนีไปอีกเช่นเคย ทุกครั้งที่ผ่านมาคยูฮยอนต้องตัดใจปล่อยร่างบางให้เดินหนีไปเพียงเพราะไม่กล้า กลัวว่าร่างบางจะรู้สึกกลัวและเจ็บช้ำน้ำใจขึ้นมาอีก แต่ครั้งนี้เขาคงไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว

ผมขอโทษ ยกโทษให้ผมได้มั้ย ยกโทษให้ผมกับทุกเรื่องได้หรือเปล่า ขอโอกาสให้ผมได้มั้ย ผมรักคุณนะ ลีซองมิน!!คยูฮยอนตะโกนออกไปโดยไม่อายใคร แม้จะมีร่างของคณะกรรมการอีก3ตนยืนหัวโด่ในห้องก็ตาม

อาจจะดูเห็นแก่ตัวที่ขอมากเกินไป เพียงแค่คำให้อภัยมันยังมากไปเลย คิดเหรอว่าซองมินจะให้โอกาสคนอย่างตัวอีกครั้ง

ซองมินที่กำลังยืนนิ่ง ยืนยิ้มกริ่มคนเดียวเงียบๆ ปล่อยให้ร่างสูงที่กำลังกังวลใจได้กังวลใจต่อไป จริงแล้วซองมินได้ให้อภัยคยูฮยอนไปตั้งแต่ได้รู้ถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นทั้งหมดในช่วงนั้นหมดแล้ว ทั้งเรื่องเล่าที่คยูฮยอนไม่เคยปฏิบัติตนแบบนี้กับใครจากคิบอม และคำกล่าวขอโทษที่แอบได้ยินหลังจากออกไปจากห้องกรรมการได้เพียงสองก้าวของคนร่างสูง เพียงแค่นั้นความโกรธเกลียดในใจร่างบางก็ได้บางเบาลงจนแทนที่คำว่า รัก ไปเสียหมดแล้ว

ก็เอาสิ ฉันให้โอกาสนายร่างบางที่ยืนยิ้มกริ่มเอ่ยเบาๆ จนร่างสูงที่ได้ยินนั้นแทบลุกจากเก้าอี้มาเงียหูฟังอย่างไม่แน่ใจแทบไม่ทัน

เมื่อกี้ว่ายังไงนะครับ?

บอกอีกทีนะ ฉันจะให้โอกาสนายโจคยูฮยอนซองมินว่าก่อนที่จะหลุดหัวเราะคิดออกมาเบาๆ ร่างสูงไม่รอช้าพลางรีบวิ่งเข้าไปรวบตัวคนร่างบางเข้ามากอดทันทีอย่างลืมตัวและถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

ซองมินพูดจริงๆนะครับ

คนบ้า!