สวัสดีค่ะ อ้ากก อัพช้าไปหน่อย เพราะมันมีปัญหา เข้าบล็อคไม่ได้

แต่มาอัพแล้วนะ ตอนจบแล้ว ยังไงเม้นท์กันหน่อยเด้อ!!

15

จิ๊บๆๆ เสียงนกร้องในยามเช้าปลุกให้คนร่างบางที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงค่อยๆกระพริบตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ร่างบางค่อยๆปรับแสงทิวทัศน์รอบกายอย่างงุนงงก่อนที่จะขยับตัวช้าๆเพราะความเจ็บเบื้องล่างมันทำพิษ

โอ๊ย!ซองมินโอดครวญน้อยก่อนที่จะค่อยๆพลิกตัวและพบร่างสูงที่นอนกอดให้ความอบอุ่นแก่ตนทั้งคืนและยิ้ม

ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะหยุดเวลาตรงนี้ให้มันนานๆเหลือเกิน

เขาอยากจะได้เวลาตรงนี้ที่มีเพียงเขาและคยูฮยอนที่แสนดี คยูฮยอนที่เขารักและคยูฮยอนที่รักเขา

แต่พอเมื่อร่างสูงตื่นสิ่งที่คิดก็จะเป็นได้แค่ความฝันใช่หรือเปล่า?

พอร่างตรงหน้าตื่น สิ่งที่บอกเมื่อวานก็จะเป็นแค่เพียงลมปากใช่มั้ย?

ซองมินไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย! แค่คิดก็ทนรับไว้ไม่ไหวเสียแล้ว เพราะซองมินคงจะรักคยูฮยอนคนนี้ คนที่เคยทำร้าย คนที่เคยทำเจ็บปวดเสียจริงๆแล้วล่ะ

ร่างบางยิ้มอีกครั้งก่อนที่จะเอามือเสยผมที่ปรกหน้าของคนตัวโตที่อมยิ้มอย่างมีความสุขตรงหน้าอย่างรักใคร่

ไม่เป็นไร ได้แค่นี้ก็พอแล้ว ซองมินคงไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้แล้ว กับหัวใจดวงน้อยๆที่มันบอบช้ำ แค่ได้รับการเยียวยาจากคนที่ทำมันบ้าง เท่านี้ก็พอใจแล้วล่ะ

ซองมินคิดในใจก่อนที่จะค่อยๆขยับกายลุกขึ้นเพื่อที่จะไปหยิบเสื้อผ้าและเดินจากไป จากไปจากชีวิตของคนๆนี้อย่างไม่รู้ว่าจะกลับมาเจอกันได้อีกเมื่อไหร่ แต่ทว่า...

หมับ! มือหนาที่จู่ๆก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กนั้นกลับดึงร่างบางทั้งร่างให้หล่นตุบลงมากระทบยังอกแกร่งอันเปลือยเปล่าเสียก่อนที่จะกอดรัดคนตัวเล็กแน่น

จะหนีผมไปไหนคนดีร่างสูงกระซิบเสียงหวานก่อนที่จะหอมแก้มคนตัวเล็กเสียจนชื่นใจฟอดใหญ่ ซองมินหน้าแดงก่ำก่อนที่ตอบเสียงเบาราวกระซิบกลับไป

ก็กะว่าจะไปให้พ้นหน้าคนใจร้ายนี่เสีย ไม่รู้ว่าจะทำให้เจ็บกันไปจนถึงเมื่อไหร่

คยูบู้หน้าก่อนที่จะซุกไซร้ไปยังซอกคอขาวเนียนของคนร่างบางจนพอใจแล้วถามกลับ

ทำไม ทำไมซองมินถึงยังเจ็บอีก?

ก็เพราะนาย นายกำลังให้ฉันรักนายทั้งที่รู้แก่ใจว่านายคงไม่มีวันรักฉัน เท่านี้ก็มากพอที่จะเป็นเหตุผลให้ฉันเจ็บเจียนตายแล้ว

ร่างบางเอ่ยตอบเสียงเศร้าก่อนที่จะค่อยๆดันร่างสูงที่กอดก่ายตนออก และเตรียมจะเดินหนีไปด้วยใบหน้าที่ราวกับว่าจะร้องไห้ คยูฮยอนยิ้มกว้างก่อนที่จะดึงร่างบางเข้ามาแนบกายแล้วจับกดลงกับเตียงอีกครั้งพลางซุกไซร้ไล่ดมสูดกลิ่นหอมจางๆจากตัวร่างบางอย่างชื่นใจ

งั้นต่อไปนี้ซองมินคงไม่ต้องเจ็บอีกแล้ว เพราะผมรักซองมิน แค่นี้คงเพียงพอที่จะทำให้ซองมินไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไปแล้วหรือเปล่าครับ?

ร่างสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มพลางจ้องคนข้างใต้อย่างเจ้าเล่ห์ ซองมินพองลมที่แก้มจนบวมใบหน้าใสนั้นแดงก่ำดังมะเขือเทศที่สุกงอม

นายกำลังโกหกฉันใช่มั้ย?

ผมไม่ได้โกหกซองมินหรอก ขอสาบานด้วยหัวใจดวงนี้เลย โจคยูฮยอนคนเดิมที่เคยแต่ทำร้ายซองมินน่ะได้ตายจากบนโลกนี้ไปแล้ว จะเหลือเพียงก็แต่โจคยูฮยอนที่รักซองมินสุดหัวใจจนแทบจะขาดซองมินไปได้เลยตั้งหากล่ะที่ยังคงอยู่คยูฮยอนเอยคำหวานก่อนที่จะประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มนั้นอย่างแผ่วเบาราวกับปุยเมฆที่ล่องลอยบนฟ้า สัมผัสนั้นหวานรัญจวนชวนให้หลงใหลเสียจนแทบบ้า

ฉันเชื่อนายได้ใช่มั้ย?

แน่นอนโปรดเชื่อใจผู้ชายคนนี้เถอะ

คยูฮยอนยิ้มรับก่อนที่จะจุมพิตเจ้าหญิงแสนสวยที่เขานั้นเฝ้ารอมานานแสนนาน ซึ่งกว่าจะมาได้พบกันก็แทบจะสายไปเสียแล้ว

และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คงจะสอนให้นักรบจอมดื้อรั้นคนนี้ได้รู้ว่า เวลาอาจช่วยอะไรได้มาก แต่การที่ปล่อยเวลาให้มันผ่านไปเรื่อยๆโดยที่ไม่ทำอะไรลงไปเลยตั้งหากที่ไม่สามารถช่วยอะไรเราได้

ก็เหมือนกับผมที่เฝ้ารอเวลา รอว่าสักวันซองมินจะกลับมานั่นแหละ ซึ่งหากช้าไปเสียนิดไม่แน่ซองมินนั้นอาจจะหลุดมือของผมไปก็เป็นได้ ...

2 เดือนผ่านมา ณ บ้านซูจู

หลังจากที่เกิดเรื่องราวมากมายบนบ้านหลังนี้ ดูเหมือนว่าอะไรๆก็จะแปรผันเปลี่ยนไปในทางที่ดีหมด ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องความรักหรืออะไรต่างๆนานาเอย โดยเฉพาะคยูฮยอนผู้แสนดื้อคนนั้น ก็ได้หายไปจนราวกับว่าไม่เคยมีอยู่ เหลือเพียงคยูฮยอนที่เป็นเพียงหมาป่าเชื่องๆของกระต่ายน้อยเท่านั้นแหละที่ยังคงอยู่ให้เห็น

นี่ซองมินครับ อย่าโกรธผมเลยนะคยูฮยอนที่กำลังทำหน้าหงิดอ้อนเจ้าของอยู่เอ่ยพลางซุกไซร้คนตัวเล็กไปมา ซองมินพองลมที่แก้มจนบวมก่อนที่จะหยิกแก้มคนตัวโต

แล้วใครใช้ให้นายลืมพายฟักทองของฉันล่ะ ไอ้เด็กบ้า!

อ่า.. ก็พักนี้ซองมินอ้วนเกินไปแล้วรู้มั้ย? ผมเป็นห่วงก็เลยไม่ซื้อมาฝากน่ะสิคยูฮยอนว่าดูเหมือนจะเป็นข้อแก้ตัวที่ดี แต่ทว่ากลับเหมือนยิ่งทำร้ายตัวเองเสียมากกว่า

นายว่ายังไงนะ!?ซองมินที่ตอนนี้กลายร่างเป็นกระต่ายยักษ์ไปแล้วเอ่ยถามกลับ คยูฮยอนถึงกับปั้นหน้ายิ้มแหยๆให้พลางส่ายหน้า

เปล่าครับ ผมผิดไปแล้ว ซองมินของผมน่ารักที่สุดเลยตั้งหากล่ะ ^^ คยูฮยอนว่าก่อนที่จะรีบสาวเท้าวิ่งหนีคนตัวเล็กที่วิ่งไล่ตามไป

โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาที่มองพวกเขาด้วยความเจ็บปวดมากมายขนาดไหน...

ใช่แล้วหลังจากที่คยูฮยอนได้ปรับความเข้าใจกันกับพี่ซองมิน ก็ไม่มีเชซีวอนผู้แสนดีคนนั้นอีกต่อ

เหลือเพียงเชซีวอนที่แสนเลว ทำตัวเหลวแหลกเท่านั้นแหละ

อึกๆๆร่างสูงที่นอนพิงระเบียงอยู่ในห้องกระดกเหล้าขวดที่สามลงอย่างกับว่าของเหลวในขวดนั้นเป็นน้ำเปล่าไร้รสชาติ แววตาคมทอดมองไปยังข้างนอกอย่างตัดพ้อ

ทำไมถึงคนดีๆอย่างเขาถึงไม่ได้เป็นคนที่ถูกรัก...

หรือต้องเป็นคนเลวๆงั้นหรือถึงพี่จะรักได้?

ซีวอนยังคงเฝ้าถามตัวเองอยู่ในใจเสมอ เพราะอะไรทำไมซองมินถึงไม่เคยปันใจให้เขาเลย ต่อให้ใกล้ชิดกันมากสักแค่ไหน แต่ใจมันก็ยังคงยืนยันว่าพี่ไม่เคยรักผมเลยใช่มั้ย?

แกร๊ก! เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องดังเบาๆตามด้วยร่างบางของ ลีฮยอกแจ พี่ชายผู้แสนดีที่ติดออกจะซื่อๆที่เดินเข้ามาถามด้วยความห่วงใย

ซีวอนนายไม่เป็นอะไรนะ?ร่างบางถามอย่างเก้ๆกังๆ หลายอาทิตย์แล้วที่ซีวอนมีอาการแบบนี้ เปลี่ยนไปเสียจนเขาใจหาย

แล้วพี่ยังเห็นว่าผมยังปกติดีหรือเปล่าล่ะ?ซีวอนเอ่ยถามน้ำเสียงกวนๆพลางจ้องมองใบหน้าขาวที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธอย่างเฉยชา

แต่ฉันว่านายควรจะหยุดดื่มได้แล้วนะ นายดื่มทุกวันรู้มั้ยเสียสุขภาพหมดฮยอกแจเอ่ยบอกน้องชายอย่างเป็นห่วงหลังจากที่ระงับอารมณ์โกรธของตนลงได้แล้ว แต่ทว่ากลับถูกสายตาคมจ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง

หยุดยุ่งกับผมเสียที! พี่ไม่ใช่พ่อแม่หรือแฟนของผมนะ!ซีวอนตวาดเสียงดังลั่น ร่างบางสั่นเล็กน้อยแต่ก็ยังคงทำใจดีสู้เสือพูดต่อ

พี่แค่เป็นห่วงนาย จำเป็นด้วยเหรอที่ต้องเป็นแค่คนในครอบครัวหรือคนรักนายน่ะ!?ร่างบางตวาดกลับเสียงดังลั่น รู้สึกเสียใจที่ซีวอนไม่เคยเห็นแม้แต่ความหวังดีที่เขาหยิบยื่นให้เลย

หึ ทำเป็นพูดดีที่จริงแล้วพี่ก็แค่ต้องการผมอยู่ภายในใจลึกๆใช่มั้ย เลยอาศัยช่วงที่ผมกำลังอ่อนแอมาคอยดูแลแบบนี้ ได้สิ ถ้าพี่ต้องการแบบนั้นผมจะสนองให้พี่ก็ได้นะซีวอนเอ่ยเสียงกร้าวก่อนที่ลุกขึ้นและฉุดร่างบางที่ยืนตัวสั่นเหวี่ยงลงไปนอนกับเตียงนุ่มและทาบทับกายทันที ฮยอกแจรับรู้ได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิด ซีวอนตอนนี้กำลังหน้ามือตัวมัว ทำอะไรคงไม่ได้คิดเป็นแน่

ซีวอนอย่าได้คิดจะทำกับพี่แบบนี้ พี่ขอร้อง!ฮยอกแจจ้องหน้าร่างสูงกลับแต่น้ำเสียงนี้สั่นราวกับลูกนกที่ตกอยู่ในเงื้อมมือของพญาราชสีห์

อย่าทำเป็นพูดดี ถ้าต้องการก็พูดออกมาตรงๆเหอะลีฮยอกแจ นายมันก็เป็นมนุษย์ที่มีกิเลสตัณหาราคะนั่นแหละ!ร่างสูงเอ่ยเป็นคำสุดท้ายก่อนที่จะทำในสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป ทำในสิ่งที่ฮยอกแจทั้งเจ็บปวดทั้งกายและใจ

หยุดนะ!! ซีวอนปล่อยพี่!~ฮยอกแจร้องท้วงในขณะที่ร่างสูงนั้นยังคงสนุกกับร่างกายแสนบริสุทธิ์ของเขาอย่างไม่ปราณี สัมผัสนั้นทั้งหยาบกระด้างและไร้หัวใจ

ซีวอนไม่รู้หรอกว่าร่างตรงหน้าจะเจ็บปวดขนาดไหนที่ถูกคนที่รักทำกับตนแบบนี้...

.

.

.

ร่างสูงตื่นขึ้นมาในยามเช้า ภายในหัวนั้นมึนงงไปหมดและกว่าจะลำดับความถูกก็ใช้เวลาอยู่นานพอสมควรและก็ต้องตกใจหนักเมื่อเห็นร่างของพี่ชายผู้แสนดีที่นอนซุกใต้ผ้าห่มผืนหน้าด้วยร่างกายเปลือยเปล่าพลางสะอื้นฮักอย่างหนัก

พี่ฮยอกแจ!?

ซีวอนเบิกตากว้างอย่างตกใจทันที ฮยอกปาดน้ำตาที่นองหน้านั้นออกก่อนที่จะค่อยๆยันกายลุกขึ้นมาและใส่เสื้อผ้าและพาร่างกายที่บอบช้ำนั้นออกไปจากห้องโดยทันที ทิ้งให้ร่างสูงที่ตกใจมองอย่างงุนงงภายในห้องคนเดียว

นี่เขากำลังทำผิดอย่างมหันต์เลยใช่มั้ย?

.

.

.

นี่ก็ล่วงเลยมาเป็นเวลาเย็นแล้ว ร่างบางยังคงเก็บตัวอยู่ในห้องเพียงลำพังโดยที่ไม่ยอมออกไปพบใคร และไม่กล้าจะออกไปสู้หน้าใครบางคนที่ทำร้ายกัน

แก๊ก! เสียงเปิดประตูตามมาด้วยร่างสูงของใครบางคน ใครบางที่แสนจะใจร้าย

ร่างสูงทอดมองร่างเล็กตรงหน้าที่นั่งสะอื้นฮักกับกองผ้าห่มด้วยแววตารู้สึกผิด ซีวอนไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ด้วยความที่โมโหและขาดสติทำให้เขาได้กระทำเรื่องร้ายกาจลงไปกับร่างบาง

พี่....ซีวอนเอ่ยเรียกเสียงเบาๆอย่างตัดพ้อ ฮยอกแจหันหน้ามามองพลางเขยิบตัวหนีอย่างหวาดกลัว ซีวอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะค่อยๆย่างกายเข้าไปหาอย่างใจเย็น

อย่า!~ อ๊ะ!ฮยอกแจที่หลับตาปี๋ร้องออกมาเสียงเบาๆก่อนที่จะค่อยๆลืมตาเมื่อพบว่าตนกำลังอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยน อ้อมกอดที่เคยหวังอยากจะได้มันมาก่อนจากคนๆนี้

ผมขอโทษ ไม่รู้ว่าพี่จะให้อภัยผมหรือเปล่า แต่ผมจะรับผิดชอบพี่แน่นอน พี่คงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย?

ซีวอนแต่นาย...

ผมรู้ว่าผมไม่อาจลืมอดีตที่ผ่านมาได้ แต่พี่จะทำให้ผมลืมมันได้มั้ย?ร่างสูงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนพลางยิ้มบางๆ ฮยอกแจมองร่างสูงนิ่งก่อนที่จะโอบกอดตอบกลับ

เอาสิ ฉันจะทำให้นายลืมมันให้ได้ ถ้านายคิดว่าจะไม่หนีไปจากชีวิตของฉันเสียก่อนล่ะก็ อุ๊บ!ฮยอกแจตอบและก่อนที่จะไดพูดมากไปกว่านี้ร่างสูงก็ประกบริมฝีปากลงจูบอย่างดูดดื่มเสียแล้ว แต่ก็เป็นจูบที่ช่างอ่อนโยนและหอมหวานเสียกระไร

ผมเชื่อใจ ว่าพี่ต้องทำได้แน่นอน!

ร่างสูงว่าพลางกระหยิ่มยิ้มอย่างมั่นใจในคนตรงหน้าที่ในอนาคตภายภาคหน้าเขาจะต้องหลายเป็นคนที่เขารักอย่างสุดใจได้อย่างแน่นอน แม้ใจตอนนี้จะยังไม่ใช่ก็ตาม

The End