ถ้าได้พูดมันออกไป ก็คงไม่ใช่ปัญหากับตัวคุณคนเดียวแต่คงเป็นปัญหาสำหรับกันและกัน!


วันที่ 2 กพ. ณ เมียงดง

ผมกำลังเดินเงียบเหงาคนเดียวในคืนวันที่อากาศหนาวมากขึ้นกว่าปกติ ท่ามกลางผู้คนที่จ้องมองผมไปตลอดทาง ถ้าถามว่าผมกำลังมาทำอะไรในคืนที่หนาวเหน็บให้เป็นจุดเด่นที่ตลาดนี่คนเดียวน่ะเหรอ?

ก็เพราะพี่ชายหน้าหวานนามว่า 'ลีซองมิน' น่ะสิที่เป็นคนชวนผมมาหลงทางด้วยกันซะได้

นี่ก็ผ่านมาเกือบครึ่งชม.แล้วพี่ผมและเขาเดินพลัดหลงทางกันในตลาดเมียงดงที่ต้นเดือนนั้นแสนจะคนเยอะขนาดไหน

ถ้าถามว่าทำไมผมไม่โทรหาเขาล่ะ บอกได้คำเดียวผมโทรแล้วครับ แต่พี่ซองมินไม่ยอมรับสายผม...

ดังนั้นผมก็เลยต้องมาเดินแก่วอยู่คนเดียวไปเรื่อยๆเผื่อว่าจะเจอเขานั่นแหละครับ..

"คยูฮยอน!" เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลังตามด้วยร่างอวบๆที่วิ่งเข้ามากระโดดกอดคอผมแทบหัก? สัมผัสแนบเนื้ออย่างกระทันหันที่ทั้งนุ่มนิ่มและอบอุ่นทำให้ผมวาบชาชั่วขณะหนึ่ง เพราะมันเป็นสัมผัสที่ผมนั้นโหยหาและอยากจะได้มันมาตลอด

"พี่ซองมินหายไปไหนมาครับเนี่ย? โทรไปก็ไม่รับผมตามหาพี่ซะแทบแย่เลย"ผมที่หันกลับมามองเจ้าของใบหน้าขาวเนียนที่จ้องมองมาอย่างใสซื่อเอ่ยถามรัวแทบไม่ทันได้หายใจ

"ใจเย็นๆซิ เดี๋ยวก็ขาดใจตายหรอกนายน่ะ พี่แค่เดินเข้าไปร้านหนึ่งเท่านั้นเอง พอหันมาอีกทีนายก็หายตัวไปแล้ว แล้วพอดีพี่ปิดเสียงโทรศัพท์อ่ะ โทษทีนะคยูฮยอน"ซองมินเอ่ยเสียงเบาก่อนที่จะยิ้มหวานให้ทีหนึ่ง เป็นอันว่าโจคยูฮยอนก็ใจอ่อนอีกคราว

"เอาเถอะครับๆ เรารีบกลับกันเถอะ ก่อนที่จะโดนคนในตลาดนี้รุมสะกรรมตาย"คยูฮยอนว่าพลางเหล่สายตามองสาวๆรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ที่คอยชะเง้อมองพวกเขาอย่างสงสัยว่าใช่คยูฮยอนและซองมินในซุปเปอร์จูเนียร์รึเปล่า?

"อืมๆๆ ไปกลับกันเถอะ"

ว่าแล้วเขาก็เดินจูงมือนำหน้าผมไปเผื่อกลัวว่าจะหลงกันอีกคราว มือนุ่มนิ่มที่สัมผัสมายังมืออันหยาบกร้านของผมนั้นมันช่างให้รู้สึกใจเต้นระรัว ผมเริ่มรู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ตั้งแต่เมื่อตอนที่ได้พบหน้าหรือความใจดีที่ล้นเหลือของเขาที่ซึมซาบเข้ามาในใจของผมกัน

พี่ซองมินพี่คงจะไม่เคยรู้หรอก...

ว่ามีน้องชายคนนี้ปันใจไปให้พี่เกินกว่าครึ่งจนเกือบจะเต็มร้อยแล้ว...

แต่ว่ามันคงไม่มีทาง ที่จะเต็มร้อยได้หรอก....

วันที่ 3 กพ.

"นายจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน ไอ้เด็กนั่นมันคงไม่รับรู้กับนายหรอกนะซองมิน!"เสียงโวยวายจากข้างล่างดังขึ้นมาเสียจนปลุกคนที่นอนอยู่ข้างบนตื่นแห่ลงมาดูกันหมด

"ดงแฮ เราไม่อยากพูดนายก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้"

"เกิดอะไรขึ้นกันน่ะ โวยวายซะเสียงดัง"พี่อีทึกที่เดินลงมาพร้อมกับพี่คังอินเอ่ยถาม ตามมาด้วยอีกหลายๆคน

"เปล่าหรอกครับพี่ ดงแฮแค่ตกใจที่ผมแกล้งเขาเท่านั้นเอง" ^^ ซองมินที่หันมายิ้มให้ตอบ ส่วนดงแฮก็จำต้องทำหน้ามุ่ยๆนั่นให้เป็นปกติตามไปด้วย

"จริงเหรอ?"

"ใช่ครับพี่ พวกเราแค่เล่นกัน แต่เสียงดังมากไปหน่อยเท่านั้นเอง"ดงแฮที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยพูดบ้าง

"งั้นก็แล้วไป ดีแล้วล่ะที่พวกนายไม่ได้ทะเลาะกันจริง เพราะพวกพี่ๆอยกาให้พวกเรารักกันเหมือนพี่น้อง ไม่อยากให้เกิดความขัดแย้งกันในวง เอาล่ะแยกย้ายกลับห้องตัวเองไปได้แล้ว"พี่อีทึกสั่ง ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับไปนอน ก็แหมนานๆทีจะได้มีวันหยุดพักผ่อนกันกับเขาบ้างนี่ แต่ทว่ายังมีอีกคนที่ยังไม่ยอมขึ้นไปก็คือ คยูฮยอน...

ผมไม่ได้โง่ที่จะไม่รู้ว่าพวกพี่กำลังกลบเกลื่อน คนที่พี่ดงแฮพูดถึงคือใครกัน เด็กนั่น เด็กคนนั้นคือใคร พี่ซองมินกำลังแอบรักใครอยู่งั้นเหรอ?

"คยูฮยอนทำไมยังอยู่ตรงนี้ล่ะ หรือว่านายหิวข้าวแล้ว?"พี่ซองมินเอ่ยถามผมเสียงหวาน ผมสะดุ้งตัวตื่นจากภวังค์ก่อนที่จะพยักหน้าให้

"งั้นเดี๋ยวพี่จะไปทำอะไรให้นายกินนะ ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวซะก่อนเถอะ"^^พี่ซองมินพูดไม่ลืมที่จะส่งยิ้มกลับมาให้ตามแบบฉบับ ผมพยักหน้างึมงำก่อนที่จะเดินขึ้นไป

"นายคิดดีๆนะ วันนี้เป็นวันพิเศษและวันสุดท้ายที่นายจะบอกกับเด็กนั่น"ดงแฮว่าก่อนที่จะคว้ากระเป๋าเดินออกจากนอกบ้านไป

ฉันรู้ดงแฮ ถ้าหลังจากนี้ฉันยังคงเก็บงำมันเอาไว้ ฉันคงจะไม่มีโอกาสได้บอกมันกับเขาอีกแน่ๆ แต่มันช่างยากเหลือเกินที่จะลบความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องนี้ลง แล้วไหนจะมีปัญหาที่คิดไม่ตกตามมาให้ได้ปวดหัวติดๆอีก ถ้าไม่ติดว่าฉันกับเขาเป็นผู้ชายด้วยกันล่ะก็มันก็คงจะดี

"อ้าวคยูลงมาแล้วเหรอ มาๆ พี่ทำข้าวผัดให้นายเสร็จพอดีเลยลงมากินสิ"พี่ซองมินเอ่ยพลางกวักมือเรียก ผมยิ้มก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งประจำที่ที่ทุกวันเคยนั่ง

"ทานเยอะๆล่ะ"

"ครับ"ผมรับคำก่อนที่จะลงมือรับประทานข้าวผัดแสนอร่อยตรงหน้า

แต่ในใจนั้นกลับรู้สึกปวดร้าวและสุขสมไปในคราเดียวกัน

ผมกำลังหลงระเริงไปกับความอ่อนโยนที่พี่ให้กับผม กำลังฝันและคิดไปเองคนเดียวว่าพี่เองนั้นก็คงจะมีใจให้ผมเหมือนกัน

ทำไมผมถึงเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจแบบนี้ ทำไมต้องมีความคิดแบบนี้เกิดขึ้นกับผมด้วยนะ

ผมไม่สามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้ เพราะติดแค่คำพูดคำพูดเดียว

ถ้าผมพูดว่ารักออกไป คงไม่ใช่พี่คนเดียวที่ต้องลำบากใจ เพราะผมเป็นผู้ชายแถมยังเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของบ้าน ผมรู้ว่าเรื่องนี้ครอบครัวของผมต้องรับมันไม่ได้แน่

ดังนั้นผมถึงได้เก็บงำเอาไว้ในใจเพียงคนเดียวเท่านั้น

"คยูฮยอนวันนี้นายว่างหรือเปล่า?"เสียงใสเอ่ายถามหลังจากที่นั่งจ้องมองผมรับประทานเงียบไปอยู่นาน

"ว่างครับ ว่าแต่พี่มีอะไรเหรอ?"

"ออกไปข้างนอกกับฉันหน่อยจะได้มั้ย?"

"ได้สิครับ"ผมตอบรับก่อนที่จะยิ้ม และลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกกับพี่ซองมิน ในใจก็คิดไปเรื่อยเปื่อยแม้ว่าวันหน้าจะต้องเกิดอะไรขึ้นหากว่าผมกับพี่ซองมินได้รักกันผมก็จะฝ่าฟันปัญหาเหล่านั้นไปให้ได้ ขอเพียงแค่ให้เรานั้นใจตรงกัน ไม่ว่าอะไรผมก็พร้อมที่จะก้าวเดินต่อไป

ผมตัดสินใจแล้ว ว่าผมจะบอกเขา แม้ว่ามันอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเรานั้นเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะในแง่ลบหรือบวก ผมก็พร้อมที่จะยอมรับกับมันแล้ว

ผมไม่อยากจะต้องอยู่ต่อไปโดยเก็บงำความรู้สึกนี้ไปเรื่อยๆอย่างเจ็บปวด

คยูฮยอนพี่จะบอกนาย จะบอกกับนายทุกๆอย่างที่พี่รู้สึกกับนาย

ณ เมียงดง

"อะไรกันพี่มาที่นี่อีกแล้วเหรอ ไม่เบื่อบ้างหรือไงครับ"คยูฮยอนเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"ไม่หรอก พี่ชอบที่นี่น่ะ เออนี่ไปกินขนมกันเถอะร้านนั้นน่ะ นะๆๆ"ซองมินเอ่ยออดอ้อน พลางชี้นิ้วไปยังร้านขนมหนึ่งที่มีคนไม่ค่อยพลุกพล่านมากนัก

""ได้สิครับ"

เมื่อเราเข้ามานั่งได้สักพัก พี่ซองมินที่บอกว่าจะขอไปเดินดูเค้กก็ได้บอกให้ผมเฝ้าโต๊ะไปก่อนเดี๋ยวเขาอยากจะไปคุยกับเพื่อนที่เป็นเจ้าของร้านสักหน่อยแล้วจะกลับมา

พึ่บ! จู่ไฟในร้านก็ดับลง คนในร้านต่างพากันส่งเสียงร้องตกใจเล็กน้อยแล้วก็ต้องเงียบลงเมื่อเห็นแสงเทียนที่ค่อยๆสว่างขึ้นเรื่อยๆจนมาถึงโต๊ะผมเป็นโต๊ะสุดท้ายตามด้วยเสียงร้องเพลงวันเกิดและเสียงปรบมือ

"คยูฮยอนสุขสันต์วันเกิดนะ แล้วก็....พี่รักนาย"พี่ซองมินที่วางเค้กลงกับโต๊ะเอ่ยบอกผมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาใบหน้าใสอาบไปด้วยน้ำตา ผมเงียบไปครู่ใหญ่กับคำพูดที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อน และก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรพี่ซองมินก็เอ่ยขอโทษผมแล้ววิ่งหนีออกจากร้านไปเสียแล้ว

"พี่ซองมิน!"ผมตะโกนเรียกก่อนที่จะลุกขึ้นวิ่งตามไปอย่างไม่คิดอะไรอีกต่อไปแล้ว

พี่ซองมินพี่รักผมใช่มั้ย พี่บอกว่ารักผมใช่มั้ย?

"พี่ซองมินหยุดเดี๋ยวนี้นะครับ แฮ่กๆ"ผมที่ไล่วิ่งตามมาคว้าที่ข้อมือเล็กนั่นดึงให้หยุด

"คยูฮยอน..."

"หยุดแล้วฟังผมพูดให้จบก่อน ที่ผ่านมาผมไม่กล้าที่จะบอกพี่ ผมอยากจะบอกกับพี่ แต่ทว่าผมนั้นช่างเป็นผู้ชายที่ขี้ขลาดเหลือเกิน ลีซองมินจะเป็นอะไรมั้ยถ้าตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อโจคยูฮยอนจะบอกว่า เขาก็รักนายเหมือนกัน จะเป็นไปได้ไหมที่เราจะรักกันเกินสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง"คยูฮยอนเอ่ยเสียงอ่อน ซองมินจ้องมองสายตาคมนั้นไม่วางตาก่อนที่น้ำใสจะไหลรินลงมาไม่ขาดสายอีกครั้ง

"คยูฮยอน!"พี่ซองมินเอยเรียกชื่อของผมก่อนที่จะกระโดดกอดคอผมแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร

"พี่ซองมินผมรักพี่ ไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่กลัวกับมันอีกแล้ว ขอให้เชื่อใจผู้ชายคนนี้ด้วยเถอะนะ"คยูฮยอนพูดก่อนที่จะโอบกอดผมท่ามกลางความหนาวเหน็บที่ไม่รู้สึกว่าหนาวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับอบอุ่นใจเสียกว่าอะไร

วันที่ 3 กพ. วันเกิดของผม โจคยูฮยอน ช่างเป็นวันที่โชคดีที่สุดจริงๆ

ผมจะจดจำมันไปจนวันตาย ว่าผมนั้นได้ ลีซองมิน อยู่เคียงข้างกาย...

The End...